Toen ik 11 jaar was, namen mijn ouders mij mee naar Queen. Het was april 1978. Ik had al enige ervaring met live muziek – Kayak, met ene Jan Akkerman in het voorprogramma, in de Rijswijkse schouwburg- dus had al een idee wat me te wachten stond. Het enige verschil zou het aantal mensen zijn, dacht ik. Nou had ik al een filmpje gezien van die zanger van Queen, en dat was behoorlijk wild. En vreemd, vooral vreemd. Maar zo doen ze alleen op televisie, niet in het echt.

Ik had me goed voorbereid. Mijn ouders hadden 3 albums van Queen die regelmatig gedraaid werden, ik kon een aardig potje fonetisch Engels mee blèren en ik kon heel veel gitaarpartijen –inclusief de solo’s!- van mijn favoriet Brian May moeiteloos mee spelen op mijn luchtgitaar. Vooral de stevige nummers als SHEER HEART ATTACK, OGRE BATTLE en WHITE MAN. Best wel een stevige smaak voor een 11 jarig jochie, denk ik achteraf. Hier werd ik een stuk blijer van dan die gezelligheid van de LUV’S en BONEY M’S van deze wereld (ik heb het over 1977, 1978). En ik was nog aan het bijkomen van het SMURFENLIED.

GROF VUIL

Voor zoverre ik verwachtingen had: die konden allemaal bij het grof vuil. In bijna 2 uur liet een schorre Freddie Mercury me alle hoeken van het podium zien, gaf het spel van Brian May me het laatste zetje om ‘iets echts’ met een gitaar te gaan doen en wilde ik in mijn slaapkamer net zoveel lampen als er op het podium hingen. Volkomen overrompeld verlieten we Ahoy. Diep, diep onder de indruk. Zo deed je dat dus, een show geven. Dit was de start van een jarenlange verslaving aan (live)muziek. Ik ben Marianne en RAYMOND er nog steeds dankbaar voor.

FREDDIE MEMORIAL IN HET PAARD

Naar aanleiding van de 25-jarige sterfdag van Freddie Mercury verzorgde THE DUTCH QUEEN TRIBUTE band dit weekend een ‘FREDDIE MEMORIAL’ IN HET PAARD’. Daar moest ik bij zijn. Ietwat bevreesd toog ik –mijn luchtgitaar stevig op mijn rug vastgesjord- met Tulay, Ronald en Petra naar de Prinsegracht. Bevreesd, want ik zat niet te wachten op een band die gingen doen alsof ze Queen zelf waren. Waren mijn mooie jeugdherinneringen wel in goede handen bij deze Tribute band? Ik was er nogal zuinig op.

Mijn angst bleek ongegrond. Voor een bont gezelschap– de verwachte krasse knarren, maar ook veel millennials, en zelfs een incidenteel knotje plus wat plaatselijke fashionista’s- deed de band eer aan het muzikale nalatenschap van mijn jeugdhelden. Het waren dan ook een stelletje klasbakken bij elkaar; (ex-)leden van rockband Navarone, Drive Like Maria, Krezip en Marike Jager. Zanger Merijn heeft z’n Navarone shirt tijdelijk geruild voor het singletje van Freddie en zette met zijn loepzuivere zang, charme en met een vleugje Gelderse bravoure een Freddie neer die eer deed aan dit fenomeen. Even was ik weer dat jochie dat met open mond in de Ahoy naar de capriolen van Queen zat te kijken. Die vingervlugge intermezzo’s, die koortjes die op onmogelijke plaatsen opdoken, die ongepaste versnellingen in een nummer die er toch in pasten, die geluidjes, lyrische solo’s, die knappe arrangementen. De fanboy in mij was alive & kicking.

THE VOICE

Na afloop van het meer dan twee uur durende concert zag ik veel blije gezichten en hoorde een net twintiger tegen zijn vrienden zeggen: ”als ik in de Voice jury had gezeten, zou ik gedraaid hebben“. De muzikale erfenis van Freddie en consorten zit wel goed de komende jaren. Thuisgekomen zet ik m’n luchtgitaar weer in de kast. Ik was weer even Brian May geweest, en morgenochtend zou ik weer met m’n neus in de spreadsheets duiken.

Redactie: Remco Oudenaarde

Deel dit artikel

THE LIFE I LIVE