Voorbereid op een modderslagveld begeef ik me stevig geschoeiseld op het Malieveld. De grasmat ligt er ondanks de waarschuwingen puik bij. Om me heen staan vrolijke fans. Vele zwarte T-shirts van voorgaande tours van The Boss illustreren dat dit een avond voor de trouwe fanschare is. Ik ben geen fan. Nooit geweest. Aangespoord door de meeslepende verhalen over de grootsheid van de baas ben ik toch één van de 67.000 toehoorders.

Naast de concertshirts is het dé avond van het tussenjasje. Winddicht, waterbestendig en vooral praktisch. Een man op leeftijd passeert deze avond zeker vijf keer om z’n vriendenschare te voorzien van koffie, bier, Vietnamese loempia’s, nog meer bier en kroketten. Het lijkt me een handige vriend. Op zijn neus een hoornen bril met azuurblauw biesje die naadloos past bij z’n tussenjasje die hij na drie wandelingen gemakshalve om z’n heupen knoopt.

SUPER GROVER

The Boss, alsmede zijn E Street Band, is niet te stuiten met nummers die me zeker het eerste halve uur weinig feest van herkenning geven. In de eerste fase is ook het geluid nog niet zo best. Heel soms klinkt Bruce met dank aan de geluidsman als Super Grover. Ook een niet onverdienstelijk stemkunstenaar.

Direct voor me ontneemt een reus het zicht zoals gebruikelijk bij concerten. Links van mij staan een vader en dochter te dansen. Leuk! Het wordt raar wanneer de dans de contouren aanneemt van ‘schuren’. Het meisje kirt. De man kirt mee om gelijkwaardigheid te faken. Zijn tong verdwijnt in haar oor en ik word een beetje misselijk. Verderop ontstaat er bescheiden commotie op het veld. Een man rent achter z’n vrouw aan. Ze verstopt zich met een zuur en ontevreden hoofd achter de reus voor me. De man, vermoedelijk amanuensis, snelt getergd en zoekend voorbij. De vrouw duikt in haar lederen kraag. Haar lange oorbellen slingeren bij iedere beweging heen en weer. Het stel zet plots het krijgertje ruziënd weer voort. Waarom?

DANCING IN THE DARK

De sfeer is verder uitstekend. De duisternis valt in. Het geluid wordt beter. De schermen helderder en meer bekend werk, voor de leek dan, passeert de revue. Ik snap de fans wel. Met een continue grijns en barstensvol energie gaat Springsteen over het podium. Hij neemt veel tijd voor zijn volgelingen met praatjes, handen schudden, het aannemen van zelf geknutselde geschenken en de dans met de nu eeuwig gelukkige dame tijdens ‘Dancing in the Dark’. Kenners stellen dat The Boss moe is. Voor een man van tegen de 70 valt me dat alleszins mee. Drie uur over een podium denderen. Logisch dat hij afsluit met een rustig nummer. Even op adem komen. This Hard Land vormt een mooi slotakkoord. Wat gaaf om Bruce in je achtertuin te kunnen zien in het Haagse!

Tekst: Arthur Pronk

Instagram

Deel dit artikel

THE LIFE I LIVE