Waar kan je heen als de temperatuur in jouw huis overeenkomt met die van dat pittoreske Turkse badhuis van jouw vakantie? Of wat te doen als de combinatie ‘gestoord druk op werk’ en de opnieuw verliefde buurvrouw , die de killersong ‘I AM A WOMAN IN LOVE op repeat en standje ‘11’ heeft staan, jou richting een burnout duwt? Met ongeveer 10 kilometer aan zand, meer dan 70 horeca gelegenheden en ook talloze rustige plekjes is het strand van Den Haag dé place to be. Geen enkele andere grotere stad in Nederland biedt deze fantastische combinatie.

DE POKEMON-HOOFDSTAD VAN NEDERLAND

Met vrouw en dochter vertrek ik op een warme, warme dag richting Kijkduin, ‘want Scheveningen ken ik nu wel, pap’. Aangekomen in de Pokémon-hoofdstad van Nederland weten we, handig manoeuvrerend, de gezelligheid te ontwijken die de hedendaagse jagers en verzamelaars met zich meebrengen. Na onszelf geïnstalleerd te hebben op een mooi plekje aan de vloedlijn, vertrek ik voorzien van zonnebril en iPod richting de zee. Een strandbezoek is voor mij pas compleet als ik met mijn voeten in de branding sta met een stemmig nummer van bijvoorbeeld RYLEY WALKER of NICK CAVE over de headset, turend naar een stip aan de horizon. Ik zoek naar een passende track op mijn iPod en zie vanuit mijn ooghoeken een door de zon gegeselde man van middelbare leeftijd op mij aflopen. Zijn smartphone en extra powerbank, nog na smeulend van de zoektocht naar die ene SQUIRTLE, hangen gevaarlijk ver uit zijn broekzak. Met een glimlach vertrouwt hij me toe: “Er zitten hier geen Pokémon, hoor.” Om duidelijk te maken dat ik met iets heel anders bezig ben, laat ik hem mijn iPod zien. Hij kijkt me niet begrijpend aan en zegt nogmaals: “Echt, ze zitten hier niet” en hoofdschuddend vervolgt hij z’n weg.

Wat later ben ik getuige van een opvoedkundig advies dat veel indruk op mij maakt. De hoofdrolspelers zijn een moeder en een kind van ongeveer 4 jaar. Het onderwerp is een heerlijk ijsje dat helaas in het zand is gevallen. Het kind staat heel beteuterd met haar oneetbaar ijsje voor haar moeder, haar ogen staan op standje smekend. Ongetwijfeld heeft het kind een oneerbaar voorstel gedaan, want de moeder vindt het nodig haar gezag te laten gelden. Ze buigt zich over het kind, gebruik makend van haar lengte, en legt haar kind met een ietwat luide stem nog één keer uit: ”Luister. IK ben de moeder, JIJ bent het kind.” Om eraan fijntjes aan toe te voegen: “Idioot!”

PRETSTICK

Ik maak een fijne wandeling langs de vloedlijn. Na een half uur keer ik terug en zie tot mijn verbazing dat mijn vrouw bezig is met de verhuizing van onze spullen naar een plek 10 meter verderop. De vermoedelijk verantwoordelijke voor deze onverwachte verhuizing is een kwieke 60-plusser die op 1 meter van onze oude plek is gaan liggen. Mijn vrouw legt uit: “Door de wind kon hij z’n jointje niet aansteken, dus kwam hij naast ons liggen om enigszins beschut te zijn”. Mijn vrouw, fervent niet-roker, vervolgt met enige vorm van ironie: “Zijn aanbod aan onze dochter en mijzelf om ook een trekje te nemen was verleidelijk, maar ik heb toch vriendelijk bedankt”.

Na een kwartier flink genoten te hebben van zijn pretstick, probeert de man in kwestie soepel op te staan, verliest zijn evenwicht, probeert zich al struikelend staande te houden, en valt zo’n 5 meter verder op het zand naast een plastic harkje. In een poging zijn waardigheid enigszins op te vijzelen pakt hij snel het harkje, struikelt richting een driejarig kind dat in de buurt aan het spelen is, en geeft het harkje met een innemende glimlach aan het verbaasde meisje. De ouders van het kind slaan het tafereel met open mond gaande. De man zwaait met een groots gebaar zijn handdoek over zijn schouder en vervolgt kronkelend zijn weg. Ongetwijfeld nieuwe avonturen tegemoet.

MINDFULNESS WORKSHOP

Het loopt tegen achten en we hebben trek. De strandtenten zitten vol maar het lukt ons om toch een plek te vinden. Links en rechts schieten kwieke jonge dames en heren langs ons met dienbladen vol heerlijkheden. Strandgasten proberen met wisselend succes de aandacht van het bedienend personeel te trekken en Bob Marley zegt dat ‘EVERYTHING’S GONNA BE ALRIGHT’. Het lukt ons na een kwartier een serveerster te strikken om een bestelling op te nemen. Ze laat ons weten dat het vanwege de drukte wel een uur kan duren voordat het eten klaar is, maar wij hebben alle tijd en vertellen haar dat dit geen probleem is. Als ik 1,5 uur later met dezelfde serversteer meeloop om het eten te betalen, vraag ik belangstellend aan haar hoe het met haar gaat na zo’n lange dag. In een onverwacht moment van eerlijkheid laat ze zich ontvallen: ”De eerste die nu nog vraagt of de satésaus van de kipsaté niet te pittig is, draai ik z’n nek om.” Even overweeg ik om de dame fijntjes te wijzen op de mindfulness workshop die door haar eigen strandtent wordt gegeven, maar een korte blik op een trillend spiertje bij haar linker oog doet me besluiten dit achterwege te laten. Ik ben nogal gesteld op mijn tanden.

Volkomen uitgerust en ontspannen keren we huiswaarts.

Tekst: Remco Oudenaarde

Foto header: strand Scheveningen (Zwarte Pad)

Instagram

Deel dit artikel

THE LIFE I LIVE