De barista kijkt me met een indringende blik aan en verhaalt over koffiebonen uit verre oorden. De bonen vormen samen met Braziliaanse bessen het fundament van de beoogde smaaksensatie. Alles is ook nog eens biologisch verantwoord; een bakkie pleur zonder schuldgevoel. De cappuccino wordt met ambachtelijk precisiewerk bereid. Van alle inspanningen beslaan de brillenglazen in het zwarte montuur van de barista. Wanneer ik naar de suiker reik, wordt er via de ogen een corrigerende tik uitgedeeld. Zoveel ambacht, zoveel puur geluk in een kopje; dat vertroebel je niet met zoetwaren.

Op een plekje aan het raam staar ik in de verte en neem een slok koffie. Het grote genieten. De trompet van Miles Davis meandert door de hip ingerichte ruimte. Grove bakstenen muren, industriële accenten, metalen stellingkasten. De muziek zalft, terwijl buiten een snijdende wind door Den Haag raast. Een oudere dame aan de overzijde toucheert tijdens het inparkeren een bumper. Wandelaars bewegen over straat met door regen en wind verwrongen gezichten. Het lijkt of in iedere passant de Schreeuw van Edvard Munch huist. Herinneringen dringen zich op aan de koude start van het Haagse festivalseizoen. THE LIFE I LIVE beleefde op 26 april, KoningsNacht, een winterse editie met 0 graden, windkracht 6 en striemende regenbuien. Je verzint het niet. Ondanks de kou was het beregezellig, stonden artiesten goed gemutst te shinen en verbroederden de festivalgangers zich voor de podia en in de Haagse horeca.

Q-DAY

Een windvlaag tilt me verder in de tijd naar zaterdag 14 mei, het was toen zo’n 18.263 dagen geleden dat Q65 de hit The Life I Live uitbracht. Wie het refrein foutloos wil meezingen hoeft maar langs het Almeloplein te rijden om daar de tekst monumentaal groot, als eerbetoon aan de Kjoe, op de gevel terug te vinden. Het Almeloplein was tijdens de onthulling gevuld met Puchs, oude rockers met karakterkoppen, fans en winkelend publiek. De dj met zwart hemd en witte stropdas tuurt als Tony Soprano over de hoofden van de bezoekers. In een hoekje staat een rollator. Enthousiaste vrijwilligers schenken koffie en limonade en er is cake. ‘Het lijkt wel een begrafenis met al die koffie en cake, maar dan zonder dooie’, wordt er achter me gefluisterd. Door de speakers schalt The Life I Live. De door Jay Baar, drummer van Q65, geschreven tekst hangt voor het raam van de kiosk die als brandpunt van deze Q-day dienst doet. Een vrouw in een scootmobiel zingt de eerste regels op z’n Haags mee. ‘Sitting in my chair and thinking. Thinking of the crowd I’m in with’.

GUILTY PLEASURES

Van het Almeloplein gaan de gedachten naar het Zuiderpark waar op 26 juni Parkpop plaatsvond. Ik zie het sprookjesachtige meisje in prinsessenjurk weer voor me. Zij zweeft onaards over het grasveld en hoort vlagen Mojo Man, ziet de sexy dames van De Kraaien in hun Lekkere Broekjes met hun billen schudden, bewondert Jett Rebel die over het podium stuitert en eindigt de dag bij Billy Ocean. De Keizer van de glij soul. ‘Suddenly – life has new meaning to me. There’s beauty up above and things we never take notice of. You wake up and suddenly you’re in love.’ Een veld vol ruige types verliest zich in de ware guilty pleasures van de grijnzende Billy met zijn glanzend witte tanden en lange grijze dreads.

DE SCHREEUW LIJKT VERVLOGEN

Terug in het heden. De cappuccino is op, de wind heeft het hazenpad gekozen en de zon breekt door. Wandelaars tonen weer hun gulle lach en de Schreeuw lijkt vervlogen. De oude vrouw doet een briefje onder de ruitenwisser van de auto die door haar onverhoedse parkeermanoeuvre lichte schade heeft opgelopen. Ludovico Einaudi verzorgt ondertussen de soundtrack in het koffie-etablissement waar ieder zich in zijn eigen zweefmolen heeft opgesloten achter MacBooks, kranten en een met liefde gemaakte cappuccino, latte macchiato of espresso. Klein geluk in het Haagse.

Tekst: Arthur Pronk

Deze Haagse Scene is als column opgenomen in de herfst/winter editie van THE HAGUE’S FINEST. De gratis krant die op veel plekken in Den Haag te vinden is. The Hague’s Finest verhaalt over de toffe nieuwe plekken die het Haags straatbeeld bepalen.

Deel dit artikel

THE LIFE I LIVE