Als ik in het vorige millennium naar het centrum van Den Haag fietste om een biertje te drinken, nam ik soms de saaie route via de Binckhorst. Dat was altijd oogkleppen op en zo hard mogelijk doorfietsen, want die wijk had op mij een aantrekkingskracht als een malse rollade op een vegetariër.

Inmiddels heeft de Binckhorst haar grijze stofjas afgeworpen en een veelkleurige lapjesjas aangetrokken. Autoverkopers, sloperijen, asfalt- en zwaar metaal verwerkende bedrijven hebben langzamerhand plaats gemaakt voor ondernemers die garant staan voor creatieve uitspattingen, idiote projecten en kekke horeca. De Binckhorst bruist weer. Ook de tijd dat het gerstenat uit de tap afkomstig was van één van de grote bekende Nederlandse bouwerijen ligt achter ons. De producten van diverse (micro-)brouwerijen uit de Haaglanden –o.a. BOGT, DE ARN, KWARTJE, DE HAAGSCHE BROEDER– hebben hun weg gevonden naar de meer dan 350 Haagse cafés.

MEER DAN 60 BIEREN

Op zaterdag 11 juni hoefde ik niet naar het Centrum om een goed glas (Haags) bier te drinken. De zinnen konden geprikkeld worden tijdens het BIER & BRAAD FESTIVAL in brouwerij KOMPAAN, gevestigd in het ateliercomplex De Besturing aan de Binckhorsthaven. Een festival waar verschillende bierbrouwers uit Nederland hun smakelijke waren mochten aanprijzen in het hoofdkwartier van deze Haagse brouwerij, muzikaal omlijst met diverse live acts en DJ’s.

DE BINCKHORST is bedekt onder een grijze wolkensluier als ik mij per fiets begeef naar de plaats van delict. Bij de hoofdingang sla ik het introductiepakket in –een heus Kompaan glas en 3 munten- en maak een rondje langs de velden, om in voetbaltermen te spreken (het is weer die tijd van het jaar). Op het terrein voor het -voorheen industriële- gebouw waarin De Kompaan haar magie beoefend staan de bekende picknick tafels en foodtrucks. Binnen in de ruime hal staan twee barmannen ontspannen achter de meterslange toog van de Kompaan. Het is nog vroeg in de middag, stilte voor de storm. De DJ doet een greep in z’n platentas en tovert een EP van ‘A Tribe Called Quest’ tevoorschijn. De zeven gast-brouwerijen die tijdelijk de ruimte naast de hoofdbar van Kompaan bewonen, ontvangen hun gasten met een glimlach. Ik kan kiezen uit meer dan zestig verschillende biertjes met exotische namen als ‘Gozer’, ‘Bloedbroeder’, Black Metal Manita, ‘Mannen Liefde’, en ‘Howling Wolf’. Aan creativiteit geen gebrek.

‘IN ENGLISH WE WOULD SAY FRIES WAR’

Voorzien van een frisse ‘Hopped Up Weizen’ neem ik plaats aan één van de tafels. Ondanks dat het festival pas een uurtje open is, is het buitenterrein al goed gevuld. Jonge stellen, vriendengroepen met dorst, oudere mannen met beginnende six-packs. Rechts van mij worden de voetbalstanden van het EK nog snel gecheckt, vanaf links zingt Johnny Guitar Watson ‘Thank you’. Dankbaar neem ik m’n eerste slok.

Tegenover mij zit een in een vlot pak gestoken jongeman met naast hem een vrolijke, Engelssprekende vriendin. Ze heeft trek en besteld een frietje. Haar vriend roept haar na; ‘Wel met pindasaus erbij’, om dit vervolgens vlot om te buigen naar ’With peanutsauce please’. Als ze met een grote puntzak friet met mayonaise en pindasaus weer aanschuift, verklapt haar vriend een klein taalkundig geheimpje over deze lekkernij. ‘We call this patatje oorlog’. Als een reactie van zijn vriendin uitblijft verduidelijkt hij ‘In English we would say fries war’. Wederom geen reactie. Hij kijkt me aan alsof hij wil vragen ‘Ken jij een betere vertaling?’. Helaas kan ik hem niet uit de brand helpen.

‘OH BUURMAN WAT DOET U NU’ (11,8%)

Ik zie dat de biertjes die de bar verlaten langzamerhand donkerder kleuren, er wordt afgestapt van het frisse, zomerse geel. Mijn munten zijn op, het wordt tijd voor een refill. Teruggekeerd bij het afgiftepunt van de munten bij de hoofdingang ben ik getuige van een bijna-ramp. Een stel voor mij wacht geduldig tot de gastvrouw haar kassarol heeft vervangen. Het begin van de rol heeft ze stevig vast. Op het moment dat de rol bijna is vastgeklikt, ontsnapt het uit haar handen en rolt tergend l a n g z a a m richting het einde van de counter. De gastvrouw kijkt verbaasd met een ‘wat gebeurt mij nou?’ blik maar is niet in staat om te bewegen. De vrouw van het stel kijkt de gastvrouw aan, kijkt haar vent aan –in state of shock-, kijkt nogmaals naar de gastvrouw en grijpt in een ultieme, wanhopige poging naar de rol. Hebbes! Een gejuich ontsnapt uit de dorstige kelen van de toeschouwers. Een filmscène van Tarantino-achtige schoonheid binnen 15 seconden. Om van de schrik te bekomen haast ik mij naar de bar voor een glaasje ‘Oh Buurman Wat Doet U Nu’ (11,8%).

Het bleef nog lang onrustig in de Bickhorst.

TEKST: Remco van Oudenaarde

Instagram

Deel dit artikel

THE LIFE I LIVE